De tijd stond stil...

24-02-2010

De afgelopen 10 dagen loop ik met een bijna ‘all access’ pas ter grootte van een A4-tje van het IOC om m’n nek. Die pas biedt enorme voordelen want het verschaft mij onder anderen gratis toegang tot de stadions waar de Nederlanders actief zijn.

Vandaag stond de 10 km op het programma en dus stond ik iets voor 11-en plaatselijke tijd voor de scanner die mijn pas met mij er aan vast valideert en mij toegang verschaft tot de Olympic Oval.

Een aantal uren later, uitslag is ondertussen wereldnieuws, zit ik in een hoekje bij de uitgang waar ik diverse mensen uit de Nederlandse pers bij elkaar zie staan. Zo zie ik Bart Veldkamp in een heftige discussie met onder anderen Martin Hesman en Erben Wennemars voor mij staan, loopt de bekende sportfotograaf Leo Vogelenzang heen en weer te ijsberen om dé foto van de dag te maken en zie ik Ria Visser, in het echt kleiner maar ook vrouwelijker dan op TV, uit de catacomben tevoorschijn komen.

Allen zijn getuige geweest van een blunder waardoor Sven Kramer z’n 2de gouden medaille, voorlopig, mis loopt.

Allen zullen hun mening hebben wiens fout het is geweest, allen zullen beelden op de monitoren van de NOS, waar ik geen toegang tot heb, terug hebben gekeken en hebben geconstateerd dat Gerard Kemkers Sven de binnenbocht in heeft gedirigeerd.

Om me heen zie ik filmcrews hun camera’s installeren om één van de beide hoofdrolspelers voor de camera te krijgen. Ondanks mijn aanwezigheid op deze exclusieve locatie in de Olympic Oval voel ik me fysiek niet lekker en eigenlijk ook niet op m’n plaats. Hier hoor ik misschien geen getuige van te zijn. Dit is de bekende andere zijde van de medaille. Iets waar alleen de Olympische sporters die nu iets op TV doen mee overweg kunnen.

Een half uur voordat dit media circus zich hier verzamelde heb ik langs de lange kant van de baan staan kijken hoe Chef de Mission Henk Gemser en bondscoach Wopke de Vegt op Kemkers staan in te praten. De Olympic Oval loopt leeg en zo van een afstand lijkt het alsof datzelfde voor Kemkers het geval is. Ik zie hem op een bankje zitten, terwijl zijn handen zijn hoofd, dat moet duizelen, ondersteunen, ik zie hem van het bankje afschuiven en op de grond gaan zitten terwijl hij zijn hoofd tussen zijn knieën laat zakken. Als een vader zie ik Gemser een arm om Kemkers heenslaan, maar het lijkt alsof de tijd voor Kemkers volledig stil staat.

Terwijl ik in dat hoekje bij de uitgang zit wordt het mij duidelijk dat Sven in aantocht is. Voor mijn gevoel staat de tijd voor mij en de aanwezigen in de hal 10 volle seconden stil. ‘Freeze Frame’ gevoel. Een groot kampioen rijdt op z’n fiets langs ons heen, door de lobby en door de deuren naar buiten. Een ieder kijkt naar Sven, maar hij ziet ons niet. De tijd gaat pas weer lopen als Sven uit het oogveld is verdwenen. Direct daarna hoor ik de kenners wederom heftig discussiëren over de schuldvraag. Mijn blik dwaalt af naar het oneindige. Ik zie Mart Smeets nergens staan. Zou hij nu bij Kemkers in de kleedkamer zitten? Hem een Smeets hart onder de riem stoppen?

Een paar dagen geleden werd mevrouw Terpstra wereldnieuws in Nederland. Een glaasje te veel op en ietwat de controle kwijt stond zij Edwin Evers op de radio te woord. Zou ze dat weer doen? Zou ze dat glaasje nu wederom tot zich nemen en een studio instappen? Ik denk het niet.

Zal Kemkers één van zijn pupillen ooit nog een verkeerde baan insturen? Ik denk het niet.

Zowel Mevrouw Terpstra als Gerard Kemkers zijn mensen en die maken net zoals een ieder op deze aardkloot fouten. Die van vandaag is misschien een hele dure voor Sven. Daar leert men van. Men valt, staat op en gaat verder.

Dat is makkelijk gezegd dan gedaan als je nu in de schoenen van Kemkers zou staan, maar ik hoop dat het hem snel lukt.

Ik hoop dat Sven vanavond drie keer op de deur van Kemkers z’n hoteldeur klopt, Kemkers open doet en ze elkaar zonder woorden uit te wisselen diep in de ogen kijken, in elkaars armen vallen, de mini-bar leegplunderen, waarna ze morgen samen ‘opstaan’ en sterker dan ooit tevoren Sochi in 2014 gaan veroveren.

‘The Games must go on…’

18-02-2010

In de agenda van Sven Kramer en zijn begeleiders stond al jaren lang Zaterdag 13 februari 2010 met een rood kruis gemarkeerd. En naast dat rode kruis in koeienletters het magische woord “GOUD”. We zijn nu een paar dagen later en Sven heeft de belofte aan zichzelf met verve en als een echte kampioen ingewilligd, de huldiging in het Holland Heineken Huis en in ‘BC Place’ doorstaan en zal elke avond met een laatste blik op het eermetaal het licht in zijn kamer dimmen. Want er staat namelijk een nieuw rood kruis op 23 februari en ook hier het bijschift: Goud!

Van de week aanwezig geweest bij rodelen voor dames. De sport waar de dag voor Sven’s zegetocht een jonge Georgiër door wellicht een combinatie van de te hoge snelheid en te weinig controle over zijn slee in de laatste bocht voor de finish het leven liet. Ik stond zonder het mezelf in eerste instantie te realiseren op 20 meter van plek waar het voor Nodar Kumaritišvili allemaal mis ging. Ik zie de bocht, ik zie de stalen palen, sluit mijn ogen en krijg het vreselijke ongeluk dat op mijn netvliezen gebrand staat er maar niet vanaf. Als ik mijn ogen open, zie ik de uitslag van die dag op het grote scorebord en hoor ik de fans van de Duitse rodelaarster Tatjana Huefner luid juichen. Of zij ook een rood kruis in haar agenda had staan is mij onbekend.

Waarschijnlijk stond het ‘Deutschland Haus’, weet niet of dat aan een biermerk gekoppeld is, net zo op z’n kop als het Holland Heineken Huis afgelopen zaterdag. Ook Tatjana Huefner heeft nu een gouden medaille op haar nachtkastje liggen en zij zal die voor de rest van haar leven koesteren. En terecht, want er zijn vele trainingsuren aan vooraf gegaan. Zij zal, misschien net zoals Sven, voordat ze het licht uitdoet en haar ogen sluit het flonkerende goud nog even knuffelen en haar winnende race nogmaals in haar hoofd afspelen.
Ik ben bang dat als ik vanavond het licht uit doe, ik m’n hoofd op mijn kussen leg en mijn ogen sluit ik wederom die bocht en die palen zie.

“The games must go on, and we must... and we must continue our efforts to keep them clean, pure and honest”, verklaarde Avery Brundage, de toenmalige voorzitter van het IOC, na de geweldadige gebeurtenissen die zich tijdens de Olympische Spelen in Berlijn 1972 afspeelden… The Games must go on.

Raar, onwerkelijk maar… waar.

The Maple Leaf

09-02-2010

Waar Nederland Oranje kleurt als er een EK of WK voetbal op het punt van beginnen staat, kleurt Vancouver rood en wit en word je omgeven door de Maple Leaf. Voor beide landen staan de kleuren dus symbool voor een gevoel van eenheid. Toch zijn er meer verschillen waar te nemen dan alleen de kleur en het blad dat symbool staat voor Canada. In Nederland worden al snel de CD’s van bijvoorbeeld André Hazes uit de kast getrokken om deze onder het genot van een lekker stuk vlees op de BBQ en een koud glas bier uit een bij de Appie gescoord Heineken thuistapje luidkeels mee te blèren. In Nederland kleuren bevriende buren hele straten Oranje en lopen er 16 miljoen bondscoaches rond. In Nederland lopen volwassen mannen in oranje overalls en met een Indianen tooi door het stadion.

Tot op heden mis ik dat misschien ietwat carnavaleske gevoel waar wij als Nederlanders bekend om lijken te staan. Wat je hier met name merkt is dat er met heel veel trots en ontzag naar de atleten wordt gekeken. Ze worden in kranten, op TV en het Internet voorgesteld als de nieuwe helden. Niet zo gek als je bedenkt dat er nog nooit een gouden medaille door een Canadees op Canadees grondgebied is behaald! De eerste Canadees die goud gaat binnenslepen is … binnen. Maar eigenlijk draait het niet om de atleten. Het draait voor de Canadees om ‘Team Canada’ en uiteindelijk om Canada… en om het nationale Hockey team dan natuurlijk. Waar je ook kijkt, in winkel, etalages, gebouwen die in steigers staan, op TV, in commercials. Het draait om Canada. Go Ganada Go, Believe en steeds weer die vlag die symbool staat voor eenheid, tolerantie en vrede.

De Nederlanders in Vancouver daarentegen zijn al weken aan het aftellen om het Holland Heineken te bestormen en dat kleine stukje Nederland in Richmond om te toveren tot een soort ‘Oeteldonk’. De plek waar je als Canadese Nederlander eigenlijk het liefst 24/7 zou willen doorbrengen en zoveel mogelijk mensen mee naar toe wil nemen. Bij mij leeft dat gevoel absoluut niet, maar misschien komt dat ook wel doordat ik de mensen achter de schermen die al maanden, wat zeg ik jaren, bezig zijn geweest om deze enclave op te bouwen een beetje ken. Ook zij leveren een topprestatie die niet te onderschatten valt.

Nog een goede week en dan gaat de vlam ontstoken worden en wie dat gaat doen is natuurlijk nog geheim. Neem aan dat Ingrid Paul dit dit keer niet via Twitter bekend zal maken. My 50 cents: Wayne Gretzky. Een ijshockeyer, natuurlijk, die voor een Canadees gelijk staat aan Johan Cruyff. Krijg nu toch langzaam wel zin in de 12de. Al is het alleen maar omdat Sven op de 13de het eerste Goud op de ‘5’ gaat pakken en de stad voor een paar uur oranje zal kleuren.

Vancouver, een Olympische stad

20-01-2010

Nog een kleine drie weken en dan stroomt Vancouver vol met ruim 5.000 atleten en hun begeleiders uit de gehele wereld. Zijn er ruim 1,8 miljoen toegangskaarten voor de diverse disciplines verkocht en zal een invasie van maar liefst 10.000 pers gerelateerde individuen de verslaggeving van de Olympics verzorgen. Maar wat is op dit ogenblik de stand van zaken in Vancouver? Merk ik al iets van de ‘Olympische koorts’? Eigenlijk niet.

Vorige week is er een start gemaakt met het ophangen van 6.000 banners, grapje kost de belastingbetaler overigens $ 650.000, die de lantarenpalen in Vancouver opsieren en zijn er langzaam wat meer ringen zichtbaar in en rond de stad. Wat wel duidelijk aanwezig is Olympic Merchandise. Grootste hit: de zogenaamde Red Mitten. Een simpel paar rode wollen handschoenen voorzien van de bekende ‘maple leaf’ en de Olympische ringen. Maar liefst 1,5 miljoen paar zijn er reeds over de toonbank gegaan! Schijnt HET symbool voor de Canadese supporter te worden.

De grootste lokale krant, the Vancouver Sun, bericht dagelijks over de voortgang van de Olympics en welke Canadezen zich voor de Olympics geplaatst hebben. Maar de meeste pagina’s worden toch nog steeds gevuld met nieuws over het lokale hockey team de Vancouver Canucks. De Canucks spelen hun wedstrijden in GM Place. Een van de venues waar de hockey wedstrijden tijdens de Olympics plaats zullen vinden. Maar nog niets wijst daarop. Nog geen banners, posters of anders Olympisch gerelateerde verwijzingen zijn er te bekennen. En dit moet dan het stadion worden waar Canada historisch Olympisch goud moet gaan behalen? Ik heb begrepen dat ze tot het laatst willen wachten met de face lift zodat de uitingen er, als de Spelen op de 12de beginnen, als nieuw uitzien. Het weer werkt namelijk nog niet echt mee.

Het regent vaker dan verwacht en ook de temperatuur ligt een stuk hoger. Dat heeft de organisatie bijvoorbeeld doen besluiten om ‘Cypress Mountain’ drie weken eerder dan gepland voor het publiek te sluiten. Zoals bekend valt regen als het koud genoeg is als sneeuw uit de hemel, maar daar weet Europa op dit ogenblik meer over te vertellen dan de plaatselijke Erwin Krol uit Vancouver, maar door de te hoge temperatuur is dat dus al weken niet het geval. Gevalletje van Olympische koorts? Sneeuw wordt dus al weken lang onder enorme blauwe doeken opgeslagen om net voor de Olympics van de berg geduwd te worden. Lees je hier veel over? Hoor je hier veel over? Is er paniek? Nee, niet echt. Maar de Canucks hebben de laatste wedstrijd dan ook met 6-2 van de Penguins gewonnen.

Zaterdag 2 januari 2010

02-01-2010

Zes jaar brainstormen, talloze ‘conference calls’, ontelbare emails en een bezoek aan het hoofdkantoor later staan de tassen met kleding voor het Olympische Team dan eindelijk klaar.

Daar waar de sporters hun mooiste moment hopen te beleven in Vancouver, heb ik ‘mijn’ gouden moment op die dag beleefd. Op 2 januari 2010 stond de bakermat van de Olympische beweging, Papendal, in het teken van de Olympische overdracht. Leuk voor de ouders van de sporters die ook uitgenodigd waren, lastig voor de sporters die liever hard aan het trainen zijn, maar voor mij draaide het die dag maar om één ding: de presentatie van de kleding aan ruim 700 mensen die op die dag aanwezig zijn.

Onder die 700 mensen niet alleen mijn voormalige collega’s maar ook mijn ouders en mijn broertje die, wetende dat ik 2 dagen later op Schiphol zou staan om de KL0681 naar Vancouver te pakken, daar met gemengde gevoelens ook aanwezig waren.

Op het moment dat het licht langzaam uitging schoot mijn hartslag omhoog. ‘This is it...’ Na een spetterende show was ik getuige van een vol applaus dat na afloop van de show uit de zaal te horen was. De reacties waren zoals ik alleen maar had kunnen dromen. Back stage riep Sven Kramer: “Ik vind het echt top man. Alsof ik het zelf ontwikkeld heb!” Een compliment van een sporter die zo gefocussed door het leven stapt …. “Zo… steek die maar in je tas naar Vancouver…” zei ik tegen mezelf.

Volgende blog: Vancouver, een Olympische stad.

2-7-2003

28-12-2009

Op die bewuste dag sprak IOC voorzitter Jacques Rogge de voor velen bevrijdende woorden: “The International Olympic Committee has the honor of announcing that the 21st Olympic  Winter Games in 2010 are awarded to the city of…. Vancouver.” Het gevolg... een GM Place, thuishaven van de ijshockeyploeg Vancouver Canucks, waar duizenden inwoners van Vancouver zich verzameld hadden, dat volledig uit z’n dak ging.

Voor mij een belangrijk moment daar dat het startsein was om me na Sydney, Salt Lake City, Athene, Torino en Beijing voor te bereiden op alweer mijn 6de  Olympische collectie.  Me bijvoorbeeld te gaan verdiepen in de klimatologische omstandigheden en de locaties waar de sporters en hun begeleiders zich gedurende de Olympics gaan begeven. Maar gedurende 2009 kreeg Vancouver een andere betekenis daar ik samen met mijn Canadese vriendin het besluit had genomen om ons vanaf 4-1-2010 definitief in die stad te gaan vestigen.

“In the beginning there was nothing, just an idea.”, is een uitspraak die voor alle medewerkers binnen ASICS direct een associatie oproept met de oprichter van het bedrijf: de Japanner Kihachiro Onitsuka.
Op een identieke manier zat ik net na de Olympische Spelen in Turijn 2006 na te denken over het concept dat we ruim 4 jaar later aan het Nederlandse Team en toch ook wel de wereld zouden presenteren. Weken van brainstormen, analyses van neerslag, temperatuur en besprekingen met bijvoorbeeld de atletencommissie waar o.a. Irene Wust, Nicolien Sauerbreij maar ook een Wopke de Vegt bij aanwezig waren. Deze voor ons essentiële feedback nam ik in augustus 2008, de Olympische Spelen van Beijing waren reeds gaande, mee naar ons hoofdkantoor in Kobe, Japan. Daar zat een speciaal voor de Olympische Spelen samengesteld team me op te wachten om de vele aantekeningen die ik gedurende al die sessies had genoteerd te bespreken en om te zetten in een fysieke collectie die we eind 2008 aan de atletencommissie hebben getoond.

Eén onderdeel van het concept was voor mij vanaf het begin duidelijk. Net als bij de vorige Olympische Spelen wilden we de cultuur van het organiserende land verweven in de collectie. Wist je trouwens dat de overwegend blauwe outfits van Athene 2000 gebaseerd waren op de blauwe daken die we op Santorino aantreffen? Dat de spierwitte jacks voorzien van een nep, wil het toch maar even gezegd hebben, bontkraag op de jacks in Turijn een duidelijke knipoog was naar de ‘fashion-minded’ Italianen? En dat we design elementen uit de traditionele Chinese klederdracht verweven hadden in de outfit van Beijing? Nu wel…
Voor Vancouver ben ik zelfs nog een stap verder gegaan door meer dan ooit de lokale cultuur met de Olympics en Nederland samen te laten smelten. Hier kun je daar meer over lezen.