Waarom een marathon?

De motivatie achter het lopen van een marathon is – voor de niet-ingewijden – een geheimzinnige kracht. Voor anderen is het verlangen om die 42,195 km te lopen juist de meest natuurlijke zaak ter wereld. We nemen deze mensen, die met de uitspraak “ik trek even iets makkelijks aan”, bedoelen dat ze hun loopkleding en loopschoenen aantrekken, onder de loep. Zij worden verbonden door een gemeenschappelijk kenmerk: een ijzeren wil. Maar waarom een marathon?

De makkelijkste sport ter wereld
“De vraag ‘waarom een marathon lopen?’ kan eigenlijk worden herleid tot de vraag ‘waarom lopen?’”, stelt Martin Smith (39) uit Engeland, die al vier halve en twee hele marathons liep. “Als je zoals ik van een gemiddeld niveau bent, dan tracht je een marathon af te leggen in ongeveer vier uur. Welnu, er zijn heel veel andere sporten die zoveel tijd vragen. Je zou een zes uur durende tennismatch kunnen spelen – waarom dan gaan lopen? Persoonlijk heb ik een gezin en een fulltimebaan waarvoor ik heel wat moet reizen. Lopen is de sport die het makkelijkst is in te passen in een heel drukke levensstijl, omdat ik het overal en altijd kan doen en het bovendien gratis is. In tegenstelling tot tennis, golf of voetbal, moet ik geen lid zijn van een club, en is er maar een relatief klein risico op blessures”, zegt de ex-rugbyspeler.

“En zodra je gestart bent, ontstaat langzaam het verlangen om jezelf een stevig doel te stellen.” Dat doet lopen kennelijk met je. Ongeacht je initiële motivatie, de endorfine die vrijkomt tijdens regelmatig trainen zorgt er blijkbaar voor dat je altijd verder en sneller wil gaan. Voeg daarbij nog eens de factoren er goed uitzien en je lekker in je vel voelen en je begrijpt al snel de aantrekkelijkheid van deze sport.

Eerst het lichaam, dan de geest
Een uitgebreid ASICS onderzoek in zeven Europese landen recently toonde recent aan dat lopen over het algemeen “begint met de wens om weer fit te worden en gewicht te verliezen, maar algauw omslaat in een leuk, ontstressend tijdverdrijf: ‘Eerst het lichaam, dan de geest’. In alle zeven landen waren de lopers het met elkaar eens dat fitheid de belangrijkste reden is om te lopen, waarbij 54 % bevestigt dat dit de belangrijkste reden was om ermee te beginnen en 63 % dit bevestigt als de reden om het vol te houden. De tweede belangrijkste reden om te beginnen lopen, is gewichtsverlies. Maar liefst 40 % van alle Europese lopers beweert dat dit de motivatie was om te beginnen lopen.”

Het is niet enkel een Europese ambitie. “Ik begon ongeveer 10 jaar geleden te lopen om gewicht te verliezen”, zegt Michael Kingston (36) uit Zuid-Afrika, die toen 105 kg woog. “Ik begon met wedstrijden van 10 km, klom op naar 15 km en naar halve marathons. Uiteindelijk liep ik zo’n 20 marathons en ten slotte een ultramarathon van 56 km. Tegenwoordig weeg ik 72 kg en wat in eerste instantie een gigantische uitdaging was, is nu gewoon een manier van leven geworden. Maar net als toen blijft het verleggen van je doel, het voortdurend verbeteren en sneller worden en je grenzen aftasten nog steeds uiterst stimulerend”, voegt hij toe.

Grenzen verleggen
Of je nu begint met lopen om praktische redenen of om gewicht te verliezen, het blijkt inderdaad dat het testen van je eigen grenzen de absolute drijfveer is voor bijna alle marathonlopers. Zelfs degenen die lopen voor het goede doel, geven toe dat de wil om deze prestatie neer te zetten voor zichzelf toch op de eerste plaats komt. Steve Ramus (35) liep al vele malen voor liefdadigheid en traint nu voor zijn eerste marathon, Londen 2010. Dat is een wedstrijd die bekend staat voor zijn aantal liefdadigheidslopers. “Zelfs als je loopt voor een goed doel, gaat het er nog steeds om te zien of je de mentale en fysieke druk aankan. Maar lopen voor een goed doel helpt je ook door de zware momenten, het is een fantastische motivatie wanneer je er eigenlijk door zit.”

Naast persoonlijke doelstellingen en het goede doel, haalt Ramus ook nog de volgende reden aan: “Het loslaten van de spanningen van de mallemolen van het dagelijks werkleven”. Dat gevoel deelt hij met Patrick Kessler, ook 35, die al zes keer een marathon liep.

“Wanneer je traint voor een marathon, krijg je niet enkel een beter evenwicht tussen je leven en je werk, het is ook rustgevend om in contact te komen met de natuurelementen”, zegt deze bedrijfsleider uit München over de belangrijkste redenen voor Duitsers om te gaan lopen (aan buitensporten doen), zoals werd aangetoond in het onderzoek van ASICS. Op de eigenlijke dag van een marathon wordt de vredige rust van de natuur echter omgeruild voor een gespannen sfeer en het lawaai van het publiek – een contrast dat vaak wordt aangehaald als een echte adrenalinestoot.

“Mijn gezicht verraadt het misschien niet, maar je merkt het publiek en de steun wel degelijk op”, zegt de Britse Sarah Blancke, die de Berlijnse marathon liep in 2005. “Mensen die je naam en bemoedigende woorden roepen, geven je echt een boost. Tijdens de laatste kilometers kan wat peptalk van een vriend zelfs het verschil betekenen tussen finaal crashen of de wedstrijd uitlopen.”

Marathons als training
En wanneer je de finish bereikt hebt, wat dan? “In eerste instantie denk je: dit doe ik nooit meer!”, zegt Kessler, “En dan een paar minuten later, wanneer dat ongelooflijke gevoel van tevredenheid en trots je overvalt, ben je alweer je volgende uitdaging aan het plannen”. Voor sommigen betekent dat verder gaan dan marathons. Mats Söder (41) uit Zweden loopt marathons, niet als uitdaging maar bij wijze van training. Hij is triatleet, neemt deel aan Ironman-wedstrijden en loopt ook ultramarathons, waarvan de langste 100 km was.br />
“Ik deed mijn eerste Ironman in 2000. Ik zwom 3,8 km, fietste 180 km en liep 42,195 km alles samen in 11:59:15. Maar toen mijn eerste kindje werd geboren, had ik nieuwe verantwoordelijkheden binnen het gezin en was het moeilijk om te trainen. Het lopen op zich zou moeten volstaan, maar een klassieke marathon voelde niet langer als een uitdaging. Daarom begon ik in 2003 met ultramarathons.”

Jeff Barnes (39) uit het Verenigd Koninkrijk maakte de sprong van marathons naar triatlons, niet uit verveling, maar omdat het drie sporten combineert waarin hij goed is. “Gezien mijn intentie om maar aan één Ironman deel te nemen, vond ik dat ik moest gaan voor diegene die wordt beschouwd als de zwaarste ter wereld – Lanzarote – omdat ik er niet op wilde terugblikken en denken dat ik de makkelijkste weg had gekozen!”

Misschien is het die houding van zelfkastijding die extreme sportmensen onderscheidt van de massa, maar Barnes benadrukt: “Ik geloof er rotsvast in dat wie een goede gezondheid heeft, een marathon of Ironman-wedstrijd kan uitlopen. Wanneer ik vroeger naar tv keek, dacht ik dat die lui supermensen waren; nu heb ik er zelf één gelopen. Het zit hem allemaal in je hoofd. Nooit opgeven.”

Wat zijn jouw marathonervaringen? Heb jij er al een gelopen, of meer of ben je voor een marathon aan het trainen? Misschien liep je ooit een ultramarathon of Ironman-wedstrijd? Voor jezelf of voor het goede doel? Wat ook je verhaal is in verband met langeafstandslopen, wij horen graag wat jouw motiveert!

Photo by Eric Bréchemier / CC BY 2.0